نماي بيرجند

به قُربُ نِ تو شُم با مردُمُن تو

*

درختُن كاجُ او كو بَ قِرُن تو

تو ىَ باغِ گلى تور دوس دَرُم

*

تو رَه  با  اَسِمُنُ كفتَرُن تو

سِتَرَه در سِتَرَه نور دَ رى

*

دلِ مُر بُرده يادِ اَختَرُن تو

تهامي ،آيتى،فرزان ،نِزَرى

*

شَهاب ، فَضِل ، رحيمى شَهِدُن تو

چة شَوْ يُ نِ كه تَبِستُن تو دَرَه

*

بهشتِ اَفريده توُ شَبُن تو

دِرَختُن توتِ تُر جايِ نِدَرَه

*

صدا كِرده زرشكُ زَفِرُن تو

عجب اَنگورُ جَوْز ، عنّابِ سُرخِ

*

عجب دريايِ دَرَه قَ لِيُن تو

مزارِ دَرَّ ه يِ شَيخُ وُ كَ هي

*

چه نورِ دَدَه وَر روُ وُ رَوُن تو

چه خَير اَبايِ وُ سِر اَو مِيُن دِه

*

رَحيم اَبا وُقَلعَيْ خُش نِشُن تو

كُجَه بندِ دَرَه بندِ عمَر شا

*

گِيُوكِ ، چارِ دَرَن ديگَرُن تو

دو بَ رَه يادِ گل شُ كاش گويُم

*

هميشه زنده يادِ نَو گُلُن تو

چه عاشورايِ دَري دِل مُ مَيَه

*

كُنُم خُر خاكِ پا سينه زَنُن تو

چه لُطفِ دَرَه گُلزارِ شَهيدُ

*

صَفا وَر خَستَه از تُو مَسجِدُن تو

عزيزي ، با نِجَ بَت ، پاكُ سَ دَه

*

صِدَقَت بُردَه هوش از دِلبَرُن تو

«مرصّع»طَ قَتِ مُر طاق كِردَه

*

فِراقِ بيرجندُ نَو بَرُن تو

 

مهدي مرصعي