به بهانه درگذشت استاد غلام رضا ربانی شاعر بیرجندی

در خانواده ه‏اى روحانى در سال 1301 شمسى در مشهد متولد شد و در سن 4 سالگى به اتفاق پدر خود شادروان شيخ محمد على ربانى عازم موطن اصلى خود بيرجند شد.پس از اتمام دوره دبستان و دبيرستان به كسوت معلمى درآمد و پس از 30 سال خدمت مقدس آموزشى بازنشسته شد. وى به مناسبت هاى خاص اشعارى سروده كه جالب توجه میباشند. يكى از اشعار ايشان كه با لهجه محلى و در رابطه با گرانفروشى میباشد جهت استحضار خوانندگان تقديم میگردد.

« گرانفروشی »

كَاسب گفت نصف شو به خدا
آى سبحان ربى الاعلى

بلكه تُر خَو به برده خالق ما
مُونم الكاسب حبيب الله

كارمُر زاركِردين مردم
مُر گرفتار كِردين مردم

دود دادن سبيل صاف مُرَه
سَردِگم كِردين كلاف مُرَه

اِتيكت درد سر شده بِرمُو
فَاكتور از او بَتَر شده بِر مو

ده يك مال كاديلاك نِمِشُو
بنز ده چرخ ، جيپ وماك نِمشو

از كُجَه اى خدا زَمِى بخرم
مُبل ،يخچال ، صندلى بِخَرُم

ساختمان قشنگ مَايم مو
ده هزار دنگ و فنگ مَايم مو

مُواروپا نِمام  به حج مِرَوُم
گاه رَازيد ، گاه كج مِرَوُم

جنس اعلا مِيَارُم از مَكّه
كارو بار مُو هم شده سِكّه

يك قرو صد قرو مِكِردم مو
جِنسِكُو خُور گرو مِكردم مو

اختيار دارمال خو ، خُو بِدُم
سَر وكيل مَنال خُو خُو بِدُم

مثلِ رِگ پول ميومه بُر بنده
هى مِكردُم يواشَكى خَنده

رقم از دست مو بِدَر شده بُو
ته چك بانك مو پَكَر شده بُو

ربح صد بيست و پنج مِستُوندم
حَاصل دست رنج مِستوندم

گرم راز و نياز بُوْد كاسب
به نظر حُقّه باز بُوْد كاسب

هَاتف از غيب گفت اى كَاسب
تو حبيب خدا نِه اى غَاصب

تو كه مخلوق را چَپَو كردى
هر كجا دزد بود هَو كردى

ناله كردى كه آس و پاس شده اى
تو كه انبار اسكناس شده‏اى

تو بهشت خداطمع دَارى
با همه حرص و مردم آزارى

تو جهنم خريده اى با پول
به اميد بهشت ما شنگول

اُو قِدَرتُر - فِشار خَادا گور
كه بگردد فِزِرت تو قَمصور

تا توانى به خلق كن خدمت
كه ببينى ز لطف ما رحمت

هَى مَيا مسجد مگو دَادار
وَقِنا رَبّنا عذاب النّار

شعر دیگر ایشان به نام روز برات نیز بسیار معروف است

روزِ بَرات حتماً مُردَا همِه دِ غَمَاَن
سِر خاک هَرِ چِه گُویِیِ حَرفُوُن شُمار مِفَهمَن

گُویا پِدَر علی اَکبَر سی سال پیش بِمُردِهِ
بَچُوُک مِگُفِت کِهِ مِمِهِ سَالُوُر وَر شُمُردِهِ

سِر خاک هِیِ مِگُفتِه ، بابا بیا نِگِا کُو
شَهرِ فَرنگِ اِینجِه ، بابا چِشُون خُو وا کُو

مِثِلِ قَدیم جَوُنُو مُویُون دِراز دارَن
پِرَن گُلی مِپُشَن عِشِوِه و ناز دارَن

بابا دِ خُو مِدیدی آدم بِرِهِ هَوا شُو
هَر رُو سَوارِ مُوشَک سَفَر کُنِهِ به ماه شُو

تو هَر سِرایه بابا تِلوزیونه آَیِه
هَر کار کُنَن دِ تِهرُو رُو شیشه وَر میایِه

باور کُنِی کِه بابا ، نِرخُو هَمِهِ گِرُونَه
گوشت و برنج نیایِه تُخمُ مرغِهِ پَنج قِرونَه

دِل مُو مِگِه کِه گُویُم رُوغِهِ چِه نِرخِه دَارِه
جُون پِدَرمِتَرسُم سَکتِه کُنی دوباَرِه

ایِ دوره وُ زَمُونِه شِنیدَنِی زیادَه
خَبَر مَبَر وِلِش کُو ، که دیدنی زیادَه

سِر خاک مُگُفتِهِ مِه مِه صَقِدِه پِسر کَلَو شُوُم
دِلِمُو کِشیدِهِ تُو خاک بیخِ پِدِرتو دِخُوشُم

اینجِه خیال ِکِردُم ، بابا وَ سَر صِدا شُو
از حَرَکاتِ مِمِهِ وَ شیونُو نَوا شُو

گُفتِه کِه ای علی جُو اَگَر مِمِهِ ر بیاری
جُونِ پِدَر مُو خَم شُو از خاک هَم فَراری

ربانی ای چَرَندُو ر خُود لَفظِ بیرجندی
گُفتِه کِه شاید تُو هَم کمی بِخندی