«الهي‌»

بَس‌ تو تنها نگارِ مُوْ بَاْشي

*

زينت‌ِ روزگارِ مُوْ بَاْشي‌

دل‌ْ تو از غم‌ْ خدا كُنَه‌ بي‌ غم‌

*

گر كه‌ تو غمگسارِ مُوْ بَاْشي‌

اي‌ خدا تُو بهشت‌ جاي‌ِ تو بُو

*

گَر كه‌ اِمرو كنارِ مُوْ بَاْشي‌

پير و صد سَاْلَه‌ شِي‌ به‌ حَق‌ِّ علي‌

*

زنده‌ بِي‌، دستيارِ مُوْ بَاْشي‌

مام‌ْ نهال‌ِ هزارْ ريشه‌ي‌ِ شِي‌

*

گر گُل‌ِ نو بهارِ مُوْ بَاْشي‌

اي‌ الهي‌ كه‌ نورْ بَاْرُ شِي‌

*

روشْنَي‌ شُاْم‌ِ تارِ مُوْ بَاْشي‌

هر قَرُاْن‌ِ تو شُو هزارْ قَرُوْ

*

گر كه‌ تو پيشكارِ مُوْ بَاْشي‌

روي‌ِ سينَي‌ تو مو سفيد وَرَاْ

*

گر كه‌ در اختيارِ مُوْ بَاْشي‌

اي‌ خدا بخت‌ِ تُوْ رْ سفيد كُنَه‌

*

گر تو هم‌ خَواْستارِ مُوْ بَاْشي‌

گرم‌ خُسبي‌ُّ و سِاْر و پُر بخوري‌

*

گر هوا دارِ كارِ مُوْ بَاْشي‌

اَو خوري‌ روز مَاْشَر از كوثر

*

گر كه‌ چَشْمَي‌ زَلارِ مُوْ بَاْشي‌

در بَلَاْيُوْ علي‌(ع‌) حِصارِ تو بُو

*

اگر امرو حصارِ مُوْ بَاْشي‌

شيرِ مَاْدَر حَلار وَر تو اگر

*

مرهم‌ِ دل‌ْ فگارِ مُوْ بَاْشي‌

رَاْمَت‌ اَر شيرِ كه‌ بخوردَي‌ تو

*

كه‌ چِنِي‌ يارِ غارِ مُوْ بَاْشي‌

عمرِ تو بُو درازْ چُو كه‌ نِمَي‌

*

غَاْفل‌ْ از حال‌ِ زارِ مُوْ بَاْشي‌

چَاْش‌ْ بي‌ نَم‌، دل‌ِ تو بي‌ غم‌ بُو

*

تا كه‌ تو در جَوارِ مُوْ بَاْشي‌

نور از خاك‌ِ مَاْدِرِ تو وَرَاْ

*

كه‌ مِگُف‌ (ت‌) بس‌ تو يارِ مُوْ بَاْشي‌

وَرتَپَه‌ او كه‌ وَتّو گفته‌ نه‌ بَس‌

*

مَاْرَم‌ و رازدارِ مُوْ بَاْشي‌

اي‌ خدا شِقّه‌ شِقّه‌ شُو او كه‌

*

مَسْتَه‌ دور از ديارِ مُوْ بَاْشي‌

اي‌ خدا زنده‌ بِي‌ كه‌ تا زِندام

*

دلبرِ گلعذارِ مُوْ بَاْشي‌

اَاْهوي‌ِ دشت‌ِ دل‌ْ مُوْ بِي‌ گُل‌ِ مُوْ

*

دم‌ و سَاْعت‌ شكارِ مُوْ بَاْشي‌

جُورِ كه‌ بي‌ قرارِ عشق‌ِ تو نام

*

مام‌ْ تو هم‌ بي‌ قرارِ مُوْ بَاْشي‌

وقت‌ِ دور از تُونُم‌ به‌ شَاْرِ غريب‌

*

مام‌ْ كه‌ در انتظارِ مُوْ بَاْشي‌

مام‌ْ رعيّت‌ دَ مُلك‌ِ تو بَاْشُم

*

مام‌ْ كه‌ تو شَاْرِيارِ مُوْ بَاْشي‌

همه‌ جا بُو «سعيد» بَندَي‌ تو

*

تو خداوندگارِ مُوْ بَاْشي‌